fbpx
  • 013-7620580 of 06-38093904

Tagarchief jongeren

Perfectionisme, fixed-mindset en onderpresteren

Lieve Lezers,

Dit keer wil ik jullie graag een anekdote vertellen uit mijn jeugd. Een mooi voorbeeld van hoe perfectionisme en een fixed-mindset kunnen leiden tot onderpresteren, opgeven of onzekerheid over bijvoorbeeld keuzes die gemaakt moeten worden.

Durf jij voor je passie te kiezen als je denkt dat je niet goed genoeg bent om dit tot een succes te maken? Zo niet? Is dat dan faalangst of simpelweg een (voor jouw gevoel) onrealistisch streven?

Ik zat in 4 HAVO, was 15 jaar en had gekozen voor het vak tekenen. Dit omvatte alles wat te maken had met tekenen, schilderen en een stukje kunstgeschiedenis. In die tijd tekenende ik veel, ik voelde me daar prettig bij, het gaf mij rust en ja ik vond dat ik er ook goed in was. Dus koos ik tekenen met het idee dat ik daar wel eens iets mee zou kunnen gaan doen in de toekomst.

Maar toen….. Na een aantal lessen met een niet al te gevoelige sympathieke docent, gebeurde het volgende…

We kregen een schilder opdracht. Ik fanatiek maar ook enigszins onzeker aan de slag. Ik had dit nog niet zo vaak gedaan (lees dit was iets nieuws). Teveel in mijn hoofd bezig met hoe het ik goed moest doen volgens de opdracht, naar tevredenheid van de docent en wat ik “leuk” of “mooi” vond. Na een langzame start eindelijk met een hoop geschets en gegum aan het werk.

Intussen sla ik 1 (ja mensen 1) van mijn medeleerlingen gade. Deze jongeman was duidelijk al wat verder dan ik, nou ja… verder dan de rest van onze hele klas…. Hij kreeg de opdracht, pakte een doek (opgespannen papier), verf en ramt binnen no time iets geweldigs op het papier. Geen geschets of gegum. Geen twijfel. Gewoon gaan en WAUW, BAM! Daar stond iets.

Op dat moment gebeurde er iets met mij. Ik kijk naar mijn eigen werk, of gepruts want ja dat vond ik er inmiddels van en dacht alleen maar hoe doet hij dat? De docent was er helemaal weg van. In korte tijd devalueerde ik mijn eigen werk, dat van anderen en tevens alles wat nog zou kunnen gaan komen.

Ik dacht namelijk: ‘Dat is talent, dat is de norm, dat is wat je moet kunnen als je goed bent en als je iets wil bereiken op dit gebied’ en alles wat ik daarna zou maken stond in de schaduw daarvan. Deze gedachte heeft de keuzes die ik daarna heb gemaakt voor de rest van mijn leven beïnvloed.

Onterecht! Want wat ik toen nog niet wist is dat dit perfectionisme is. De lat hoog leggen en dat tot de norm maken waaraan je minimaal moet voldoen. Een beetje goed is niet goed genoeg dus dan doe ik het maar niet.

Daarnaast was er (op dit onderwerp) sprake van een fixed-mindset. Dat je dingen kunt leren en beter kunt worden was niet iets wat in mijn hoofd bestond.

Waar ik bijvoorbeeld aan voorbij ging was dat hij de zoon van een kunstenaar was en dus mogelijk al meer ervaring had en tijd had doorgebracht in een atelier met materiaal. Misschien had hij al geleerd over verschillende technieken. Veel geoefend. Tot slot niet te vergeten dat hij ook ooit is begonnen met leren en dat het misschien toen ook niet gelijk geweldig was (en misschien ook wel ;-)).

Ik hield toen geen rekening met het feit dat hij en ik niet dezelfde personen zijn. Dat hoe je iets aanpakt en neerzet niet hetzelfde hoeft te zijn. Dat hij bijvoorbeeld veel intuïtiever werkte. Later leerde ik dat veel grote kunstenaars ook eerst schetste voor ze gingen schilderen en dat ook niet alles in 1 keer goed ging. 

Ik zie mijn perfectionisme nu als instrument om het beste uit mijzelf te halen in de wetenschap dat dit wel het proces en mijn werk vertraagt maar dat het resultaat bijna altijd goed is en dat ik daar zelden over hoef te twijfelen. Dat ik ook nog kan leren en altijd nog beter kan worden en dat ik daar van geniet. Dat heet een growth-mindset. Dat ik hulp durf te vragen (als het me echt niet lukt), dat iets een keer mag mislukken, fouten gemaakt mogen worden en dit allemaal hoort bij het leerproces. Tot slot dat het resultaat niet perfect hoeft te zijn (maar het liefst dit wel benadert ;-P).

Marilyn

IMG_4520

De BRUL-brief

Het gebeurt iedereen wel eens. Een situatie waarin je zo intens teleurgesteld, verdrietig en/of boos bent op iemand waar je van houdt. Je weet je geen raad met al die negatieve energie in je die raast en raast. Het moet er gewoon uit. Je weet alleen ook dat deze boosheid je niks gaat brengen.

Wat ik dan doe? Ik schrijf een BRULBRIEF. Een brief aan de persoon waar ik zo enorm boos op ben. In grote letters typ of schrijf ik er alles in wat ik eigenlijk zou willen zeggen tegen deze persoon. Zo dramatisch mogelijk. Daarna lees ik deze een paar keer hardop voor en gooi hem weg.

Natuurlijk is mijn boosheid en de emotie hiermee niet verdwenen maar de scherpe randen zijn er vanaf. Daarna ben ik in staat iets goeds op papier te zetten of tegen deze persoon te zeggen. Nog steeds eerlijk en direct maar onderbouwd en rustig. Zodat daaruit iets moois verder kan gaan of iets netjes afgesloten kan worden.

En o wat is het af en toe lekker om een BRULBRIEF te schrijven en hardop voor te lezen!! Try it or try me! #yamcoaching #marilynpeeters

Inhoud niet beschikbaar.
Accepteer cookiesdoor op Accepteren in de banner te klikken

    Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. Meer informatie

    Ik gebruik op mijn website verschillende cookies om de surfervaring zo prettig mogelijk te maken voor jou en mij. Hierbij zitten ook cookies die u online gedrag kunnen volgen. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen. Voor meer informatie raadpleeg mijn privacy verklaring. mvg Marilyn

    Sluiten